Διάφορα τυχάρπαστα και μη

Το να βάζεις τα ρούχα στο στεγνωτήριο σε μια χώρα με κλίμα σαν και το δικό μας το βρίσκω αδιανόητο, ασύλληπτο, απερίσκεπτο και τραγικό. Το ότι είναι ασύμφορο -παράλληλα- το αφήνω στην άκρη, καθώς για κάποιους αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Και, για να σας προλάβω, ναι, υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς ή αυτό συνίσταται (π.χ. έχεις βρέφος και, αν μπορείς, προτιμάς το στεγνωτήριο για λόγους αποστείρωσης). Δεν είμαι γκουρού οικολογίας ή περιβαλλοντικής συνείδησης -καθόλου- και με πολλούς τρόπους μολύνω το περιβάλλον συνειδητά και μη. Απλώς, κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου και παράλληλα είπα να μοιραστώ μαζί σας τη σκέψη που κάνω κάθε φορά που πονώ τις κουτάλες μου από το άπλωμα των ρούχων... Έβαλα δύο πλυντήρια σήμερα... Εντούτοις, με τόσο ήλιο, ακόμη και το "χειμώνα", νιώθω ενοχές απέναντι στον πλανήτη και τις μελλοντικές γενιές να χρησιμοποιήσω το δικό μου...

Οι ενοχές μου σε θέματα εξοικονόμησης ενέργειας είναι τόσες, που με οδήγησαν σε συμπεριφορές περιβαλλοντολογικού "ψυχαναγκασμού". Δεν υπάρχει περίπτωση να μπει στο σπίτι μας οτιδήποτε σε μορφή ανακυκλώσιμου χαρτιού που να μην καταλήξει στον κάδο ανακύκλωσης. Υπάρχουν βδομάδες που γεμίζω μια χαρτοσακούλα ΜΟΝΟ με αποδείξεις, εισιτήρια, λογαριασμούς, προσκλητήρια και διαφημιστικά... Ανακυκλώνω ακόμη και τα περιτυλίγματα της πίσσας... Κάποιος θα μπορούσε να επικροτήσει αυτή μου την προσπάθεια. Ο Αλ όμως στη δέκατη πέμπτη φορά που ανοίγω την πόρτα της κουζίνας (η ανακύκλωση αποθηκεύεται στο μπαλκόνι), για να εναποθέσω το χαρτούδιν της πίσσας, αφηνιάζει. Ομοίως αφηνιάζει κάθε φορά που διαπερνώντας το διάδρομο με κατεύθυνση το δωμάτιο του φωνάζω να σβήσει το φως μπας και ξεχάσει (αφού ΠΑΝΤΑ ξιχάννει!). Ακόμη περισσότερο αφηνιάζει κάθε φορά που ανοίγει το ψυγείο και στα τρία δευτερόλεπτα του φωνάζω "το ψυγείο!". Δεν είναι ότι δε συμμερίζεται τις απόψεις μου ή ότι δεν έχει περιβαλλοντική συνείδηση, απλώς, προφανώς, δεν πιστεύει ότι οι "ψυχαναγκασμοί" θα σώσουν τον πλανήτη. Μερικές φορές διερωτώμαι κι εγώ αν όλα αυτά εξυπηρετούν σε κάτι εκτός 'πού το γενικότερό μου άγχος το οποίο εκτονώνω με αυτό τον τρόπο.

Είναι αλήθεια ότι τον τελευταίο καιρό είμαι αγχωμένη και νιώθω ενοχές γενικώς για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου και δεν μπορώ να αλλάξω. Δε συμβαίνει κάτι το ιδιαίτερο, απλώς είναι χριστούγεννα και αυτή η περίοδος για πολλούς και διάφορους λόγους μού προκαλεί μεγάλη στενοχώρια.

Αλλάζουμε θέμα.

Διάβασα αρκετούς βίους αγίων και μοναχών, οπότε θεωρώ ότι πιστεύω αυτά που (δεν) πιστεύω έχοντας έστω την ελάχιστη γνώση για αυτά που απορρίπτω ή ασπάζομαι. Σε θεό δεν πιστεύω, αλλά ο μοναχισμός, ο ασκητισμός και ο εγκλεισμός πάντα με συγκινούσαν και ενδιέφεραν σε επίπεδο (αντι)κοινωνικό και φιλοσοφικό, πέρα από κάθε εκκλησιαστική ή θρησκευτική ερμηνεία. Μπορεί να μην έχω κάνει διατριβή στους βίους αγίων ή μπορεί οι απόψεις μου να μην είναι καθόλου εκκλησιαστικές, αλλά έχω την εντύπωση ότι πρώτη φορά ακούω για μοναχό με δικηγόρο. Από όλα όσα διάβασα, σε καμιά περίπτωση κατηγορίας ή σκευωρίας -αν θέλετε- εναντίον μοναχού δεν υπήρξε συνήγορος... Δεν είναι μια αρχή την οποία επιβάλλει ο ίδιος ο μοναχισμός; Φυσικά, κάποιοι έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τη ρομαντική αυτή μου διάθεση υπέρ του μοναχισμού. Η αλήθεια όμως είναι ότι γενικότερα όλες αυτές οι δοσοληψίες, παντός τύπου, μου τη σπάνε ανεπανόρθωτα, όχι γιατί αλλοιώνεται το τάχα μου κύρος της εκκλησίας, αλλά γιατί όλοι αυτοί οι κατά κόσμον κύριοι διαστρεβλώνουν τον αυθεντικό μοναχισμό και τους ειλικρινείς ασπαστές του. Αίσχος...

Από την άλλη, δεν μπορώ να μη σχολιάσω και την αντικειμενική άλλη όψη: Ο Εφραίμ, μάνα μου, μόνος του τα αντάλλαζε τα φιλέτα; Οι υπόλοιποι τριάντα δύο πού είναι; Αυτό δεν έχω καταλάβει. Όπως δεν έχω καταλάβει την "άποψη" του ΥΠΕΞ της Ρωσίας. WTF?

Α, και κάτι άλλο: Μη μου ξαναστείλει κανείς εσεμές για υποστήριξη του Εφραίμ. Πρώτον, υπάρχουν αμέτρητοι άνθρωποι και παιδιά που έχουν την ανάγκη της προσωπικής μου πνευματικής, ψυχολογικής, κοινωνικής και οικονομικής στήριξης και δεν προλαβαίνω. Δεύτερον, ας συνειδητοποιήσουν κάποιοι ότι η συμπεριφορά τους και το πάθος τους καθόλου δε συνάδει με τον πραγματικό μοναχισμό, άσχετο αν ο άνθρωπος είναι ένοχος ή αθώος.

Τέλος, κουράστηκα να βλέπω ειδήσεις. Κουράστηκα με τους πολιτικούς, τα κόμματα, την εξουσία, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τις προεκλογικές, την κρίση, τα μέτρα, τους υδρογονάνθρακες, τα πετρέλαια, τα αέρια... Μα κυρίως κουράστηκα με τη μη δημοσιογραφία σε αυτό τον τόπο. Άμαν μιλούμεν για φυσικόν αέριον, μάνα μου, εννοούμε ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ και όχι ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ. Πριν κάμεις ρεπορτάζ, εκπομπή, γουοτέβερ, άνοιξε μιαν εγκυκλοπαίδεια!

Επειδή όμως το σύστημά μου δε σηκώνει άλλο μαύρο κι επειδή πλησιάζει το γύρισμα του χρόνου, ειλικρινά, εύχομαι από καρδιάς, με όλη μου την ψυχή ο νέος χρόνος να φέρει στον τόπο μας και τον κόσμο όλο ειρήνη, συγχώρεση, αγάπη και κατανόηση, μακριά από κάθε σύρραξη, διχόνοια ή πόνο. Αντιλαμβάνομαι ότι η ευχή μου είναι μάλλον απίθανο να πραγματοποιηθεί ολιστικά, οπότε περιορίζομαι στα του μπλογκο-οίκου μας έστω: Εύχομαι όλοι μας με τη νέα χρονιά να αντιληφθούμε ότι η κυπριακή μας μπλογκόσφαιρα είναι τόσο "μικρή", που δε σηκώνει τόσο έντονες διαφωνίες, διακρίσεις, αφορισμούς ή εντάσεις. Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μας όλο αυτό το πάθος επιβολής της άποψής μας κι ας αφεθούμε απλά στο μοίρασμα, σεβόμενοι την άποψη ή τη διαφωνία του άλλου. Κάνω την αρχή λοιπόν. Δεν απολογούμαι για τις αναρτήσεις μου, καθώς εκφράζουν την καθαρά προσωπική μου άποψη ή έμπνευση και θα ήθελα ως τέτοιες να είναι σεβαστές. Απολογούμαι όμως για όσες φορές πίκρανα, πρόσβαλα ή εκνεύρισα συνειδητά ή ασυνείδητα με σχόλιά μου άλλους συμπλόγκερς και υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω συνειδητά να αποφύγω στο μέλλον τέτοιες τακτικές.

Αυτά.

Πάω να απλώσω τη δεύτερη μπουγάδα για σήμερα.